.
.
الف مثل آب
ب مثل باران
ت مثل توت
س مثل ستاره
ش مثل شب
ر مثل رود
ک مثل کوه
.
.
.
غ مثل غرور
ج مثل جهل
ح مثل حق
خ مثل خدعه
چ مثل چکمه
ف مثل فحش
م مثل من
ط مثل طناب
ز مثل زنجیز
.
.
.
الف مثل اشک
ب مثل بیم
ت مثل ترس
س مثل سوگ
ش مثل شور
.
.
.
در ادبیات انسانی هر انسان حرفی است که واژه ای را تداعی میکند.
If a triangle could speak, it would say, in like manner, that God is eminently triangular, while a circle would say that the divine nature is eminently circular. Thus each would ascribe to God its own attributes, would assume itself to be like God, and look on everything else as ill-shape
.
چه بگویم، چه فرصتهایی از کف رفت که رفت ... کاش حداقل تجربه به کارم بیاید اماخیر تا خود چرخ را اختراع نکنم سوار دوچرخه نمیشوم چه کنم با این درد خودکفایی.
| ما آزمودهایم در این شهر بخت خویش | بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش |
| از بس که دست میگزم و آه میکشم | آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خویش |
| دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که میسرود | گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش |
| کای دل تو شاد باش که آن یار تندخو | بسیار تندروی نشیند ز بخت خویش |
| خواهی که سخت و سست جهان بر تو بگذرد | بگذر ز عهد سست و سخنهای سخت خویش |
| وقت است کز فراق تو وز سوز اندرون | آتش درافکنم به همه رخت و پخت خویش |
| ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام | جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش |
کسانی را میشناسم با ملموس ترین ابزارها به کناره رود میروند اما ماهیهای کوچکی در کف دستانشان هست و صادقانه میگویند ما ماهیی بزرگ تر از این نمیشناسیم و شکارش نکرده ایم. طعم ماهیشان خوب است و واقعی است. و صداقتشان تحسین بر انگیز.
کسانی را میشناسم که میگویند ما کنار رودخانه میرویم و این ماهیان درشت و خوشمزه را صید میکنیم میچشم تهوع آور است بد مزه محکومم میکنند به نشناختن طعم ماهی های واقعی.
جایی دیدم کسی گفته درخت خوب را از میوه آن باید شناخت. درختی که خوب است میوه های خوب میدهد.
با گروه اول به ماهی گیری میروم ابزار گروه دوم را میبرم ماهی های کوچکی میگیرم اما سخاوتمندانه در ضیافت ماهی های بزرگ شریکم میکنند.
با گروه دوم زندگی میکنم و همیشه به صداقت و قابل درک بودنشان علاقمندم.
و در آخر سعی میکنم از سومی ها هر روز چند گام دور تر شوم چون همواره دهانشان - وجودشان بوی تعفن ماهی هایی را میدهد که میگویند خوشمزه است. همان میوه های گندیده که بوی گندشان عالم را پر کرده است و میگویند بر های درختی یگانه است.
بسان عهد شاعران دیروز که صحبت جور است و سرما- گذر زمستان و رویش بهار.
"ذخیره ای بنه از رنگ و بوی فصل بهار// که میرسند ز پی رهزنان بهمن ودی"2 "دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسید"3. ...
هیچ کجا انگار سخنی بر حرمت موهای سپید پیر فصل ها نیست.
اما ماه بهمن را دوست دارم به یاد روزهای سردش برفش زمستانش "جورش و دیوش". بهمن! ماه زیبای زمستانی - آمدنت شادباش میگویم.
پ.ن:
1 فرشتگان // 2 حافظ // 3 مولانا