هیچگاه آرامش را در نقطه ای نشان نداد
همیشه گفت" چمدانت را ببند..."
برای رفتن
برای نماندن
و
من
همیشه چمدانم کوچک است
میبندمش
نگاه به یگانه چشم روشن خورشید در افق میکنم
و زمانی که سایه ام بلند تر از همه درختان سبز است
تا رسیدن به آغاز دوباره ای
یکنفس میدوم
...
شاید بتوانی فانوسم را خاموش کنی
شاید
اما
من
هر گز به خورشیدی که میگویی در دستان توست
ایمان نمی آورم
و وبلاگ من لباس تازه ای هدیه گرفته و به تن نوشته ها کرده است و امروز روز تولد این قالب است تولدش مبارک.
یکی از دوستان من که هندو است برایم از فستیوال خاصی که در این روزها برگزار میشود گفت. مشتاق شدم برایم بیشتر توضیح داد از خداوندگانشان گفت از الهه های تک بعدی از سه خدای عظیم که خالقند و باقی داستانها. پر از واژه های خدا پر از داستان و افسانه...
داستانهایی که انسان را به یاد شاهنامه میاندازد اما چه زیبا فردوسی این اساطیر را از خدا بودن تهی میکند و به لباس انسانی مینشاند در مقابل داستانهای هندو پر است از خدا و شیطان
وقتی به تاریخ نگاه میکنی انسان از فاصله بین افسانه و خیال تا نگاهی واقع گرایانه تر به خدا عبور میکند. و خدا مانند منظره ای در پس مه غلیظ است که انسان در جاده ای به آن سو با هر گامی به سوی کشف میرود و با زدودن لایه های مه از پیش روی به ادراک بهتر میرسد.
گاهی اعتقادات ما رنگ خدایان هندو میگیرند آنگاه باید نمادهای این خدایان را بشکنیم تا در راه تا خدا ازدحام تمثال ها و مجسمه ها در برابرمان توهم رسیدن ایجاد نکند و گرنه داستانهای ما از خدا و خدایانمان برای مسافران این راه رنگ افسانه های هندو خواهتد گرفت.
امروز باز هم او را دیدم اینبار غمگین بود نمیدانم چرا- وقتی وارد تراموا شد شروع کرد به گریه کردن و اشکش روان شده بود- آرام در حالی که هق هق گریه کلامش را بریده بریده میکرد با انسانهایی که با همان نگاه عاقل در سفیح آن روز نگاهش میکردند درد دل میکرد من زبانش را نمیدانم و نمیفهمیدمش و انسانها به منظره های تکراری هر روز از پنجره نگاه میکردند....
مثل یک برکه زلال میتوانی سنگ ها را در کف آن ببینی. او یک مبتلا به سندرم داون است و من یک انسان عادی مانند دیگران که نگاهش میکردند اما او را نمیدیدند.!!
میخواهم بیشتر برایشان بگویم اما.... تنها میگویم آری- و آنها هنوز به حماقت من پوزخند میزنند و من دیگر حرفی نمیزنم بگذار من را هر طور دوست دارند نگاه کنند من نگاهم دیگر نه دنبال اقناع کسی است نه اثبات چیزی...
جهار: باید با این عدد آشنا شوم و از امروز به فاصله یک تا چهار فکر کنم. فاصله ای که از پرهیز میگوید و بهتر و برتر. امیدوارم دیگر نائل به زیارتش نشوم هر چند از پنج بهتر است.
و او مثل همیشه ساکت تنها نگاهم میکند.
" پاسخی؟ حرفی؟ دفاعی؟"
نه انگار نمی خواهد رازش را باز گوید همیشه متحیر خواهم بود و او همیشه صامت خواهد بود.
" اما می دانی به مانندگانم باغروز می نگرم که از هیچ قدم قدم تا دروازه های دور راه میبرند تا کناره های تو. حتما تو هم احساس غرور میکنی؟ "
" باز هم به یک بازتعریف نیازمندی. من به بازتعریفت مجبورم."
هنوز ساکت است و لبخند میزند انگار او میبیند چیزی که من در پشت این سنگ درشت نمبینم.
