رمه
رمه ام گم شده است.
شب سنگین بیابان گویا ،
رمه ام را دزدید.
رمه ام - آن همه شعری که برایت گفتم -
ناگهان گم شد و رفت
حرف مردم شد و رفت
چه کسی گفت : "خداوند شبان همه است ،
و برادرها را تا ته دره سبز ، رهنمون خواهد بود" ؟
من ، شبان رمهء خود بودم
و کسی آن بالا ،
خود ، شبان من معصوم نبود.
غفلت من ، رمه را از کف داد ،
غفلت او ، شاید
هم از این دست ، مرا
هم از این دست ، تو را
رمه را
همه را
شهیار قنبری
با تشکر از وبلاگ
+ نوشته شده در سه شنبه ۹ آذر ۱۳۸۹ ساعت 10:53 توسط جواد تقیا
|